Η απόφαση της Κυβέρνησης να αχρηστεύσει τα όπλα των εφέδρων, αφαιρώντας από αυτά τους επικρουστήρες, είναι μια απόφαση που αντανακλά την κατάσταση της κυπριακής κοινωνίας μετά από ενάμισι χρόνο μνημονίου.
Η εξέλιξη αυτή δεν έχει να κάμει με το γεγονός ότι τα όπλα χρησιμοποιούνται για ενδοοικογενειακές και προσωπικές διαφορές. Δεν τους ενδιαφέρει αν σκοτώνονται κάποιοι μέσα από αυτές τις συγκρούσεις, αν τους ενδιέφερε θα τους ενδιέφερε και για τις δεκάδες αυτοκτονίες λόγο οικονομικών προβλημάτων που γίνονται κάθε χρόνο και που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Αυτό που φοβούνται είναι ότι τα όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε ομαδικά είτε ατομικά ενάντια στα μέτρα καταλήστευσης και εξαθλίωσης που εφαρμόζει η η κυβέρνηση με οδηγίες της Τρόικας. Ούτε είναι τυχαίο που το μέτρο αυτό αποφασίζεται αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου που προωθεί τις εκποιήσεις.
Αυτή η εξέλιξη αποκαλύπτει ότι η επίθεση που γίνεται εναντία στους εργαζόμενους και την κοινωνία έχει πάρει την μορφή ανοικτής σύγκρουσης. Μέχρι σήμερα δικαιολογούσαν όλα αυτά τα μετρά ότι είναι για το καλό της οικονομίας και άφηναν ελπίδες ότι η οικονομία θα ανακάμψει και θα επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση. Με τις τελευταίες εξελίξεις και την προώθηση των εκποιήσεων όλα αυτά τα παραμύθια καταρρέουν. Γιατί όταν βγάζεις τον άνεργο έξω από το σπίτι του, όταν αρπάζεις την περιουσία του μικροεπιχειρηματία, περιουσία που αγωνίζονταν δεκάδες χρονιά να την αποκτήσουν, όταν του συντρίβεις τα όνειρα για τα οποία πάλεψε και τα οποία εσύ του πρόβαλες, δεν μπαίνει θέμα επιστροφής σε καμιά κατάσταση πριν. Μπαίνει θέμα απάτης, φανερής κλοπής και άμεσης σύγκρουσης.
Η άρχουσα τάξη με τις ενέργειες της αυτές κηρύσσει ανοικτό πόλεμο ενάντια στην κοινωνία και χάνει και τα τελευταία ίχνη εμπιστοσύνης που είχε. Είναι πλέον αναγκασμένη να κυβερνά με δικτατορικό τρόπο. Για την ώρα μπορεί να έχει το πάνω χέρι σε αυτή την σύγκρουση,όμως μετατρέπει την κοινωνία σε μπαρουταποθήκη.
Στο μέλλον μπορεί να προσπαθήσει να προβάλει το εθνικό ζήτημα σε μια προσπάθεια της να στρέψει την προσοχή της κοινωνίας μακριά από την οικονομική καταπίεση έτσι ώστε να συνεχίσει να την εκμεταλλεύεται. Έχοντας όμως χάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας θα δυσκολευτεί να το καταφέρει. Παρόμοια κατάσταση έλλειψης εμπιστοσύνης της άρχουσας τάξης προς την κοινωνία εμφανίστηκε το ‘74 μετά το πραξικόπημα, όταν μπροστά στην εισβολή τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα απόφυγαν να εξοπλίσουν τους επίστρατους.
Μπορεί η κοινωνική έκρηξη να μην βρίσκεται άμεσα μπροστά μας αυτή την στιγμή, αλλά είναι σίγουρο ότι θα έρθει.Η αριστερά βρίσκεται σήμερα μπροστά στο ιστορικό καθήκον να προετοιμαστεί γι αυτήν την έκρηξη, προσβλέποντας όχι σε μιαν ένοπλη εξέγερση λίγων «πρωτοπόρων αγωνιστών», αλλά σε μαζικούς εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, και μια εξέγερση όλης της κοινωνίας, που να σαρώσει και τους κλέφτες και τους απατεώνες και τους μηχανισμούς καταλήστευσης που στήνουν και το σύστημα τους που στηρίζεται σε όλα αυτά.
0 σχόλια :
Post a Comment