Η Τρόικα σε συνεργασία με την κυβέρνηση και τους κεφαλαιοκράτες ήδη, μέσα σε μόνο 6 μήνες και έχει καταφέρει να υποβαθμίσει κι άλλο το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και των συνταξιούχων, και έχει αρχίσει μια επίθεση σε όλα τα δικαιώματα, κατάργησε την δωρεάν υγεία, μείωσε συντάξεις, οδεύει για να καταργήσει τον κατώτατο μισθό, ζητά ιδιωτικοποιήσεις, καταργεί υπερωρίες και επιδόματα βάρδιας, στο στόχαστρό έχει βάλει και τις συλλογικές συμβάσεις και το οκτάωρο, ενώ οδηγεί χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία.
Σε αντίθεση με άλλες χώρες, που η οργή ενάντια σε όλα αυτά τα μέτρα έχει ξεχειλίσει και υπάρχουν σχεδόν καθημερινά κλάδοι εργαζόμενων και ομάδες ανέργων, συνταξιούχων κτλ, στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τις πολιτικές αυτές, στην Κύπρο, πέρα από τον προηγούμενο Μάρτη και κάποιες κινητοποιήσεις που έγιναν στην αρχή του Σεπτέμβρη, δεν είχαμε τίποτα παρόμοιο.
Παρόλα αυτά την Τρίτη, 29/10 την Τρόικα «υποδέχτηκαν» 3 ομάδες, οι συνταξιούχοι, οι νοσηλευτές και μαίες και οι υπάλληλοι των δήμων με διαμαρτυρίες.
Οι συνταξιούχοι διαμαρτύρονταν καθώς ήδη έχει μειωθεί κατά 30% το βιοτικό τους επίπεδο, με τις περικοπές που έγιναν μέχρι σήμερα, και πολλοί από αυτούς ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Οι νοσηλευτές και μαίες, διαμαρτύρονταν γιατί εδώ και καιρό συζητάνε ότι θα τους κόψουν το επίδομα βάρδιας προκειμένου να συγκεντρωθούν μόλις 18 εκατομμύρια ευρώ.
Οι εργαζόμενοι στους Δήμους επειδή με την προβλεπόμενη από τον προϋπολογισμό μείωση της χορηγίας στους Δήμους κατά 12% πολλοί θα απολυθούν, και πολλά προγράμματα και υπηρεσίες προς τους πολίτες θα κλείσουν .
Όλοι μαζί – ο εχθρός είναι κοινός
Οι τρείς κλάδοι φαίνεται να έχουν τελείως δικά τους, συντεχνιακά αιτήματα. Όμως είναι στην πραγματικότητα ίδια, και προέρχονται από την ίδια πηγή. Όλοι παλεύουν για δικαιώματα τα οποία απόκτησαν μέσα από αγώνες, και όλων τα δικαιώματα αυτά καταργούνται και οι ζωές τους και το βιοτικό τους επίπεδο θα πέσει κι άλλο, λόγω των οδηγιών της Τρόικας, και προκειμένου να πληρώσει το κράτος υπέρογκο χρέος το οποίο μας φόρτωσαν οι κυβερνήσεις και η Τρόικα τον προηγούμενο Μάρτη, και για το οποίο δεν ευθυνόμαστε εμείς! Ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε οι συνταξιούχοι, ουτε οι άνεργοι!
Οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο σε συνεργασία με την Τρόικα και την κυβέρνηση δεν έχουν καμία σχέση με την ανάκαμψη της οικονομίας.Αντίθετα οδηγούν συνειδητά την οικονομία στην καταστροφή για να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν το κτύπημα των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και το πέρασμα του πλούτου στα χέρια μιας δράκας κεφαλαιοκρατών.
Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, τότε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεφύγουμε από την λιτότητα. Και οι τρείς ομάδες φώναζαν – μην κόψετε από εμάς, κόψτε από όλους λιγότερο. Ακόμη κι αν αυτό το αίτημα γίνει δεκτό από την κυβέρνηση, αυτό θα είναι η αρχή του τέλους. Η λιτότητα και οι επιθέσεις στα δικαιώματά μας θα νικήσουν. Και με την λογική, σήμερα κόβουμε 1% αύριο 2% θα καταλήξουμε να έχουμε συνολικές περικοπές 30-40% όπως κάποιοι κλάδοι έχουν ήδη.
Τα αιτήματα μπορεί να φαίνονται ξεχωριστά αλλά είναι κοινά! Όλοι θέλουμε να έχουμε δημόσια και δωρεάν, καλής ποιότητας υγεία, ειδικά οι συνταξιούχοι, όλοι θέλουμε δημόσια, δωρεάν και καλής ποιότητας υπηρεσίες από τους Δήμους, είτε είμαστε εργαζόμενοι, νοσηλευτές ή συνταξιούχοι, και όλοι θέλουμε στο μέλλον να έχουμε σύνταξη, επιδόματα και μια αξιοπρεπή ζωή όταν θα φτάσουμε σε εκείνη την ηλικία. Άρα για να καταφέρουμε να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή σήμερα και αύριο η αλληλεγγύη, ο συντονισμός και η κοινή πάλη όλων των κοινωνικών ομάδων μαζί, είναι απαραίτητα στοιχεία.
Έγιναν λοιπόν 3 διαμαρτυρίες, μία έξω από το υπουργείο οικονομικών και δύο μπροστά από την βουλή. Όλοι μαζί οι διαμαρτυρόμενοι ήταν γύρω στους 1000 αλλά έτσι που ήταν διεσπαρμένες οι διαμαρτυρίες φαινόταν πολύ λιγότεροι. Οι δύο από τις τρείς διαμαρτυρίες οργανώνονταν μάλιστα από τα αντίστοιχα όργανα της ΠΕΟ. Η δυναμική θα ήταν πολύ πιο μεγάλη αν όλες οι κινητοποιήσεις γίνονταν συντονισμένα, και γιατί όχι με διαμαρτυρία και στο υπουργείο οικονομικών και μετά με πορεία στην βουλή. Έτσι θα είχε ο ένας κλάδος την αλληλεγγύη στον άλλο και οι πιέσεις προς τους κυβερνώντες και την Τρόικα θα ήταν πολύ πιο μαζική και δυναμική.
Βέβαια θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη η πίεση αν στις διαμαρτυρίες δεν συμμετείχαν μονο 3 κλάδοι της οικονομίας αλλά όλοι όσοι έχουν πληγεί – αλλά και όσοι θα πληγούν στο μέλλον.
Οι αγώνες χρειάζεται να γενικευτούν και να συντονιστούν!
Ένα σημείο για της συνδικαλιστικές ηγεσίες:
Στις 3 διαμαρτυρίες φάνηκαν αδυναμίες των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Όχι τόσο αυτών που συμμετείχαν αλλά όσο αυτών που ήταν απών.
Στην απεργία των υπαλλήλων των δήμων συμμετείχαν μόνο η ΠΕΟ και η ΔΕΟΚ. Γιατί άραγε; Οι εργαζόμενοι που ανήκουν στην ΣΕΚ δεν θα επηρεαστούν από τις απολύσεις και τις περικοπές;
Οι νοσηλευτές κατέβηκαν σε κινητοποίηση μόνο ως πρωτοβουλία για τα δικαιώματά τους. Μάλιστα απειλούν να φύγουν από την ΠΑΣΥΔΥ και να ενταχθούν στην Παγκύπρια Συντεχνία Νοσηλευτών. Ποιος είναι ο ρόλος της ΠΑΣΥΔΥ σαν συντεχνία; Πώς υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μελών της; Και η Παγκύπρια Συντεχνία Νοσηλευτών τελικά αντιπροσωπεύει και παλεύει για τα δικαιώματα των νοσηλευτών;
Και οι τρείς ομάδες ζητούσαν κοινωνικό διάλογο (εκτός από τους νοσηλευτές οι οποίοι τον έχουν εξαντλήσει και για αυτό βρισκόταν στους δρόμους). Όμως ο κοινωνικός διάλογος πλέον είναι νεκρός! Από την ημέρα που η Ε.Ε επέβαλε το κούρεμα, και λόγω της κυβέρνησης που έχουμε που χρησιμοποιεί την έννοια του διαλόγου για να «πείσει» τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να αποδεχτούν την θέση της, από τότε έχουμε μπει σε ένα πρωτόγνωρο ταξικό πόλεμο! Πότε θα το συνειδητοποιήσουν αυτό οι συντεχνίες; Όταν θα φτάσουμε σε σημείο απόλυτης φτωχοποίησης και εξαθλίωσης;
Όπως η κυβέρνηση και η Τρόικα κτυπούν συντονισμένα και οργανωμένα το ίδιο συντονισμένη και οργανωμένη πρέπει να είναι και η απάντηση των εργαζομένων.Μονό τότε υπάρχει ελπίδα να νικήσουν. Ο στόχος της παγκύπριας 24-ωρης απεργίας είναι απόλυτα αναγκαίος.
Η ΠΕΟ ανακοίνωσε ήδη ότι θα προχωρήσει σε μια παλλαϊκή αντίδραση στα τέλη του Νοέμβρη. Η Τρόικα όμως φεύγει στις 16 του Νοέμβρη. Γιατί να μην γίνει μια παλλαϊκή αντίδραση μέσα στις μέρες που είναι εδώ η Τρόικα;
Ακόμα οι αγώνες των εργαζομένων πρέπει να συντονιστούν με τους αγώνες των εργαζομένων στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης που κτυπιούνται από παρόμοιες πολιτικές από την Τρόικα. Η οργάνωση και η επίθεση του κεφαλαίου είναι διεθνής. Έτσι διεθνής είναι αναγκαία να είναι και η απάντησή μας.
0 σχόλια :
Post a Comment