Το αίτημά του είναι η δυνατότητα να ζήσει μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Ο Μοχάμετ Αλτάφ, πήρε στάτους αναγνωρισμένου πρόσφυγα πριν απο δύο χρόνια, ενώ ήταν αιτητής πολιτικού ασύλου για 8 ολόκληρα χρόνια. Σύμφωνα με τον ευρωπαικό νόμο, όταν κάποιος αιτητής ασύλου πάρει το καθεστώς του ανανγωνρισμένου πρόσφυγα, τότε πρέπει να έχει ίσα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα με τους πολίτες της Ε.Ε., και το δικαίωμα της υπηκοότητας στη χώρα που τους προσφέρει προστασία. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στην Κύπρο. Τα χαρτιά που δίνονται στους αναγνωρισμένους πρόσφυγες δεν τους προσφέρουν την δυνατότητα να φύγουν και να εργαστούν και να ζήσουν σε άλλη χώρα. Έτσι παραμένουν εγκλοβισμένοι στην Κύπρο, με μόνες επιλογές στην σημερινή κρίση, είτε την εργασία στον γεωργικό ή κτηνοτροφικό τομέα - σε άσχημες συνθήκες, ελάχιστο μισθό, διαμονή μαζί με τα ζώα κτλ - είτε στην ανεργία και στην επιδότηση απο το γραφείο ευημερίας. Πολλοί αναγνωρισμένοι πρόσφυγες προσπάθησαν την προηγούμενη περίοδο να φύγουν απο την Κύπρο, βρήκαν δουλειά σε άλλες ευρωπαικές χώρες, αλλά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν πίσω, μια και οι χώρες αυτές δεν τους αποδέχτηκαν επειδή δεν ήταν κύπριοι ή ευρωπαίοι πολίτες.
Γιατί δεν δίνουν υπηκοοτητα στον Μοχάμετ Αλτάφ ο οποίος έχει συμπληρώσει 10 χρόνια νόμιμης παραμονής στην Κύπρο (για την υπηκοότητα χρειάζεσαι 7 χρόνια); Γιατί δεν δίνουν υπηκοότητα στους αναγνωρισμένους πρόσφυγες; Μήπως επειδή τους θέλουν να μένουν στην Κύπρο, εγκλοβισμένοι, αδύνατοι να ξεφύγουν απο το καθεστώς σκλαβιάς είτε της εργασίας με ελάχιστο μισθό και άσχημες συνθήκες εργασίας, είτε των επιδομάτων;
Μετά τα γεγονότα του Μάρτη, το να πάρει κάποιος υπήκοος 3ων χωρών κυπριακή υπηκοότητα είναι πάρα πολύ εύκολο. Συγκεκριμένα με τροποποίηση του νόμου που πραγματοποιήθηκε μέσα στο προηγούμενο έτος, η κυβέρνηση δίνει υπηκοότητες σε πολίτες 3ων χωρών, αν έχουν 3 εκατομύρια στις κυπριακές τράπεζες, ή περιουσία και επενδύσεις στην Κύπρο! («ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤ’ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΠΕΝΔΥΤ0Ν ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ με βάση τοεδάφιο (2) του άρθρου 111Α των περί Αρχείου Πληθυσμού Νόμων του 2002-2013», τα έξι κριτήρια για κατ’ εξαίρεση πολιτογράφηση περιλαμβάνονται εκατομμυριούχοι, οι οποίοι έχουν κάνει ήθα κάνουν στο μέλλον μεικτές επενδύσεις και δωρεά σε κρατικό ταμείο, άμεσες επενδύσεις,καταθέσεις σε τράπεζες, συνδυασμός μεικτών επενδύσεων και δωρεάς σε κρατικό ταμείο,άμεσων επενδύσεων και καταθέσεων σε κυπριακές τράπεζες, επιχειρηματικέςδραστηριότητες, η είναι πρόσωπα των οποίων οι καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου ή στηΛαϊκή Τράπεζα έχουν απομειωθεί λόγω των μέτρων που εφαρμόσθηκαν στις δύο τράπεζεςμετά τις 15 Μαρτίου 2013)
Η κυπριακή υπηκοότητα ειναι λοιπόν για πούλημα σε όποιον έχει πλούτο, και την στερούν σε ανθρώπους που ήρθαν στην Κύπρο για να ζητήσουν προστασία, και που έζησαν ήδη για πολλά χρόνια, παράγοντας πλούτο στην ίδια την χώρα.
Επισυνάπτουμε την επιστολή που έστειλε ο ίδιος ο Μοχάμετ Αλτάφ στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας:
Προς
Αξιότιμο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας
24 Σεπτεμβρίου 2013
Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,
Με την παρούσα επιστολή, αποτείνομαι προς εσάς για να σας ενημερώσω για τα ακόλουθα:
Ονομάζομαι Muhammad Altaf (ARC no. 5471485) και κατάγομαι από το Κασμίρ, ειδικότερα από την περιοχή που ελέγχεται από το Πακιστάν. Ήρθα στην Κύπρο το 2003 και έκανα αίτηση για άσυλο επειδή κινδύνευα στο Κασμίρ. Η εξέταση της αίτησης μου για άσυλο διήρκησε οκτώ χρόνια και το 2011 έγινα αναγνωρισμένος πρόσφυγας.
Κατά τη διάρκεια αυτών των 8 χρόνων αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες και εμπόδια. Η οικογένεια μου με υποστήριζε και συνεχίζει να με υποστηρίζει οικονομικά. Τώρα παλεύω για μια καλύτερη ζωή, αλλά μέχρι τώρα όλες οι προσπάθειες μου με οδήγησαν στην απογοήτευση. Τα τελευταία δύο χρόνια έκανα πολλές προσπάθειες να αρχίσω τη δική μου επιχείρηση για να μπορώ να υποστηρίξω τον εαυτό μου οικονομικά, όμως οι προσπάθειες μου δεν ήταν επιτυχείς, κυρίως λόγω της νομικής μου κατάστασης στην Κύπρο. Όταν ήρθα στην Κύπρο ήμουν 31 χρονών και τώρα είμαι 41 και βρίσκομαι μακριά από την οικογένεια μου και τη χώρα μου. Λόγω αυτής της κατάστασης, νιώθω άγχος και κατάθλιψη. Νιώθω ότι μεγαλώνω και δεν θα μπορέσω ποτέ να παντρευτώ, να έχω τη δική μου οικογένεια και να ζήσω μια αξιοπρεπή ζωή. Νιώθω ότι χάνω την υπομονή μου και το κουράγιό μου, και ότι πλέον δεν μπορώ να αντέξω αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες.
Από τότε που ήρθα στην Κύπρο, δουλεύω σκληρά για να ζήσω χωρίς δημόσια βοήθεια. Για πολλά χρόνια δούλευα στον οικοδομικό τομέα, αλλά λόγω της οικονομικής κρίσης, τα τελευταία τρία χρόνια είμαι άνεργος. Επειδή δεν μπορούσα να βρω δουλειά, έκανα πολλές προσπάθειες να ανοίξω τη δική μου επιχείρηση, αλλά τα σχετικά τμήματα της κυβέρνησης υπονόμευαν της προσπάθειές μου, βάζοντας μου το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Η χώρα μου είναι διάσημη για το εμπόριο διαμαντιών. Οι άνθρωποι στο Κασμίρ έχουν μεγάλη παράδοση και εμπειρία σε αυτό τον τομέα.
Μετά από πολλές προσπάθειες και με τη βοήθεια της ΚΙΣΑ, κατάφερα να δημιουργήσω μια νόμιμη επιχείρηση για εμπόριο διαμαντιών. Τα προβλήματά μου, όμως, δεν λύθηκαν. Προσπάθησα να πάω στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για δουλειά, αλλά τα ταξιδιωτικά μου έγγραφα δεν αναγνωρίζονταν και δεν μπορούσα να ταξιδέψω. Αγόρασα εισιτήριο για να πάω στην Ταϊλάνδη για δουλειά, αλλά η Κυπριακή κυβέρνηση δεν μου έδωσε βίζα. Ως αποτέλεσμα, είχα μεγάλη οικονομική ζημιά και έχασα τα χρήματα που μου έδωσε η οικογένεια μου για την επιχείρηση μου. Περίπου πριν ενάμιση χρόνο, αγόρασα εισιτήριο για το Βέλγιο, αλλά οι αρχές στο Αεροδρόμιο Πάφου δεν μου επέτρεψαν να πάω λόγω της νομικής μου κατάστασης, και έχασα ξανά τα χρήματα του εισιτηρίου. Πριν ένα περίπου χρόνο, έκανα αίτηση για άδεια να μαζεύω και να πουλώ παλιά μέταλλα. Έξι μήνες μετά, η αίτηση μου απορρίφθηκε.
Στις 20 Ιουνίου 2013, κατάφερα να πάω στο Βέλγιο από το Αεροδρόμιο Λάρνακας. Όταν επέστρεφα, με σταμάτησαν και μου έκαναν ανάκριση. Θέλω να σημειώσω ότι υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον για την επιχείρηση μου στο Βέλγιο, στην Ελβετία, στην Ολλανδία και στη Γαλλία. Ωστόσο, λόγω του ότι δεν μου επιτρέπεται να κινούμαι και να εργάζομαι ελεύθερα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και λόγω του γεγονότος ότι δεν είμαι Κύπριος ή Ευρωπαίος πολίτης, δεν μπορούσα να εργαστώ εκεί. Όταν ταξίδευα από το Βέλγιο στην Ελβετία, η Γαλλική αστυνομία με κατέβασε από το τρένο και με κράτησαν στο αστυνομικό σταθμό για 3 ώρες. Η αστυνομία με άφησε να φύγω μετά από επικοινωνία με τις Κυπριακές αρχές. Λόγω της κράτησης μου, έχασα το τρένο και αναγκάστηκα να περάσω τη νύχτα μέσα στο κρύο στον σταθμό του τρένου.
Η τωρινή μου κατάσταση, που είναι αποτέλεσμα της έλλειψης μέτρων ένταξης στην κοινωνία και της διστακτικότητας της Κύπρου να υποστηρίξει τους πρόσφυγες, είναι αντίθετη με τη Σύμβαση της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων και της σχετικής νομοθεσίας της Ε.Ε. που αναφέρει ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες πρέπει να έχουν ίσα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα με τους πολίτες της Ε.Ε., και το δικαίωμα της υπηκοότητας στη χώρα που τους προσφέρει προστασία. Η Ευρωπαϊκή νομοθεσία αναφέρει ότι οι πρόσφυγες που διαμένουν στην χώρα για περισσότερο από πέντε χρόνια πρέπει να έχουν το δικαίωμα παραχώρησης του καθεστώτος του μακρόχρονα διαμένοντος που θα τους επιτρέπει να κινούνται, να ζουν και να δουλεύουν ελεύθερα στην Ε.Ε. Στην Κύπρο δεν υπάρχει προοπτική για τους πρόσφυγες να πάρουν το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος επειδή είναι αδύνατο να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις που περιλαμβάνονται στο Νόμο. Επίσης, η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν διαθέτει προγράμματα ένταξης για πρόσφυγες. Οι μόνες επιλογές για τους πρόσφυγες είναι να έχουν πάντα χαμηλόμισθες δουλειές ή να εξαρτώνται από τα δημόσια βοηθήματα για την επιβίωσή τους. Η πρώτη επιλογή έχει γίνει σχεδόν αδύνατη και η δεύτερη επιλογή μας αναγκάζει να έχουμε μια εξαρτώμενη ζωή. Ως αποτέλεσμα, οι πρόσφυγες σε αυτή τη χώρα καταδικάζονται σε μια ζωή φτώχειας και περιθωριοποίησης, χωρίς προοπτικές να γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας ή να έχουν μια καλύτερη ζωή.
Επισκέπτομαι συχνά το Γραφείο Εργασίας, αλλά δεν μπόρεσα να βρω δουλειά. Δεν θέλω να παίρνω δημόσιο βοήθημα. Το μόνο που ήθελα ήταν μια ευκαιρία να ανοίξω τη δική μου επιχείρηση και να μην εξαρτώμαι. Ωστόσο, αυτό είναι αδύνατο όταν δεν μου παραχωρείται η Κυπριακή υπηκοότητα και δεν μπορώ να εργαστώ στην Κύπρο ή να ταξιδέψω σε άλλες χώρες ελεύθερα.
Έχασα το κουράγιο και την υπομονή μου. Η ζωή μου έχει καταστραφεί πρώτα στη χώρα μου και τώρα στην Κύπρο, που θεωρώ δεύτερη μου χώρα. Και στις δύο χώρες η ζωή μου έγινε μίζερη και δεν μπορώ να ζήσω. Λόγω αυτής της κατάστασης, σκέφτομαι να αυτοκτονήσω, επειδή δεν θεωρώ επιλογή το να συνεχίσω να ζω σε αυτή την κατάσταση, βασανισμένος και χωρίς ελπίδες.
Με αυτό το γράμμα κάνω μια τελευταία προσπάθεια, ζητώντας από την Κύπρο ως χώρα που ισχυρίζεται ότι αναγνωρίζει και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα μου και τα δικαιώματα μου ως πρόσφυγας, και να μου δώσουν ένα σταθερό καθεστώς παραμονής (επί μακρόν διαμένοντα ή υπηκοότητα) που θα μου επιτρέψει να ζήσω με αξιοπρέπεια.
Ελπίζω ότι η κυβέρνηση της Κύπρου θα εξετάσει το αίτημα μου και θα μου προσφέρει επιτέλους μια σταθερότητα που θα μου επιτρέψει να ζήσω σαν αξιοπρεπές άτομο. Αλλιώς, μετα από δέκα χρόνια σε απάνθρωπες συνθήκες στην Κύπρο, είμαι έτοιμος να κάνω ένα ακραίο βήμα και να τερματίσω τη ζωή μου αν δεν μπορέσω να την βελτιώσω.
Με εκτίμηση
Muhammad Altaf
0 σχόλια :
Post a Comment