ανακοίνωση της ΝΕΔΑ για την 1η του Σεπτέμβρη
Διανύουμε την μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση από την δεκαετία του 1930 και δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο του πλανήτη που να βρίσκεται σε σταθερότητα. Ο καπιταλισμός δείχνει την αδυναμία του: δεν μπορεί να προσφέρει ούτε ειρήνη ούτε ευημερία στους εργαζόμενους και στην κοινωνία.
2011 η χρονιά με τους περισσότερους πολέμους από το 1945
Μόνο το 2011 σε όλο τον πλανήτη είχαμε 20 πολέμους – εμφύλιους ή εισβολές σε όλο τον πλανήτη, νούμερο που είναι το μεγαλύτερο μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.
Τα τελευταία 10 χρόνια οι πολεμικοί εξοπλισμοί έχουν αυξηθεί κατά 60% ενώ υπάρχουν πάνω από 200 εκατομμύρια άνεργοι σε όλο τον πλανήτη και το βιοτικό επίπεδο ακόμη και στις ανεπτυγμένες χώρες έχει πέσει πάνω από 30%.
Παρόλες τις «υποσχέσεις» της ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι θα σταματήσουν τους πολέμους και θα φέρουν δημοκρατία το Αφγανιστάν και το Ιράκ δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί, το παλαιστινιακό δεν έχει λυθεί. Η φτώχεια και η εξαθλίωση που έχουν δημιουργήσει λόγω της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης δημιουργεί νέους πολέμους και εθνικές εντάσεις.
Πέρυσι ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ εισέβαλαν στην Λιβύη, και ετοιμάζονται οι πολεμικές μηχανές για την εισβολή στην Συρία. Η εκδημοκρατικοποίηση της Συρίας και όλης της περιοχής είναι όμως στα χέρια των λαών και όχι των ιμπεριαλιστών.
Η εξόρυξη του φυσικού αερίου στην Κύπρο έδωσε τροφή για τις πρώτες πολεμικές ιαχές. Δεν μπορούμε να βασίσουμε την ελπίδα μας και την θέλησή μας για ειρήνη σε κανέναν ιμπεριαλιστή και παγκόσμιο οργανισμό παρά στις δικές μας δυνάμεις, ως εργαζόμενοι ως νεολαία.
Η κρίση προκαλεί φτώχεια ανεργία φασισμό
Από την αρχή της κρίσης οι άρχουσες τάξεις έχουν ξεκινήσει έναν ατελείωτο πόλεμο στις κατακτήσεις μας. Οι χώρες του Νότου της Ευρώπης, βιώνουν τις μεγαλύτερες επιθέσεις στο βιοτικό επίπεδο, που επιβάλουν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες ρίχνοντας τα βάρη της τραπεζικής κρίσης και της κρίσης χρέους, μιας κρίσης που δημιουργήθηκε από την ασυδοσία των καπιταλιστών και των τραπεζιτών, στις πλάτες των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, στην Ισπανία, την Πορτογαλία και ακολουθεί η Ιταλία και η Κύπρος αρχίζουν να ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες. Στην Κύπρο βιώνουμε στο ένα μισό η Τρόικα, στο άλλο μισό οι πολιτικές λιτότητας προερχόμενες από την Τουρκική κυβέρνηση.
Οι οικονομικές αυτές συνθήκες εντείνουν τις εθνικιστικές τάσεις, καθώς οι άρχουσες τάξεις προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο η μία στην άλλη, η γερμανική στους έλληνες «τεμπέληδες» εργαζόμενους, η ισπανική στους ανδαλουσιανούς, στους βάσκους, η βελγική ανάμεσα στους βαλόνους και τους Φλαμανδούς κτλ, δημιουργώντας έξαρση των εθνικών ζητημάτων, ακόμη και αυτών που θεωρούνται λυμένα εδώ και χρόνια.
Η λύση του κυπριακού είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε αλληλένδετη με την αντιμετώπιση της κρίσης του καπιταλισμού και της επίθεσης που έχει εξαπολύσει ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων
Τα συγκρουόμενα συμφέροντα των άρχουσων τάξεων και των δύο κοινοτήτων αυξάνονται. Είναι όλο και πιο αναγκαίο η συζητήση για την λύση του κυπριακού να γίνει στη βάση της κοινωνίας, στους εργαζόμενους και την νεολαία που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν – αντιμετωπίζουν τις ίδιες επιθέσεις και έχουν τα ίδια συμφέροντα. Η συνεργασία των συνδικάτων πάνω σε αυτό το θέμα, αποκομμένα από τα αστικά κόμματα τα οποία φροντίζουν μόνο για τα συμφέροντα αυτών που εξυπηρετούν, το ντόπιο και το διεθνές κεφάλαιο δηλαδή, κοινές επιτροπές τ/κ και ε/κ εργαζομένων και νεολαίας για τη λύση του κυπριακού είναι πιο σημαντικές από ποτέ.
Η έξαρση του εθνικισμού και των νεοφασιστικών οργανώσεων, που βασίζεται στα προβλήματα που δημιουργεί η ίδια η καπιταλιστική κρίση, οδηγεί σε ακόμη χειρότερες συνθήκες για την επίλυση του κυπριακού – για μια ενωμένη ειρηνική Κύπρο.
66 χρόνια μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, νεοφασιστικές ομάδες και κόμματα έχουν αρχίσει να βγαίνουν ευθαρσώς στην επικαιρότητα και να αναπαράγουν τις ίδιες ιδέες, το ίδιο μίσος που προωθούσε ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι.
Οι προτάσεις τους όχι μόνο λύσεις δεν θα φέρουν στα προβλήματά μας, αλλά θα μας βάλουν σε ένα συνεχόμενο πόλεμο, όχι με τους υπεύθυνους της κρίσης αλλά με τον γείτονά μας.
Η πάλη για την ειρήνη είναι πάλη ενάντια στον φασισμό, ενάντια στον καπιταλισμό, κι αυτή η πάλη πρέπει να γίνει ενωμένη από ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους και μετανάστες. Πρέπει να είναι διεθνής, να συνδεθεί με τα κινήματα στην Τουρκία, στην Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο.
Χαιρετίζουμε την απόφαση της ΠΣΟ να την ξανά θεσμοθετήσει σαν Παγκόσμια Μέρα Ειρήνης. Η νεολαία ενάντια στον εθνικισμό και η ΝΕα Διεθνιστική Αριστερά συμμετέχει κάθε χρόνο στις κινητοποιήσεις που γίνονται στην 1η του Σεπτέμβρη.
- όχι στον πόλεμο - καμία επέμβαση στην Συρία- καμία συμμετοχή της Κύπρου στις μελλοντικές εισβολές.
- όχι στον φασισμό και στον νεοναζισμό - αυτοί προκάλεσαν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη και τώρα έχουν το θράσος να πατούν ξανά στα καθημερινά μας προβλήματα που το ίδιο το σύστημα που στηρίζουν δημιουργεί και να μας γεμίζουν με μίσος.
- ενάντια στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση - δεν δημιουργήσαμε εμείς τα χρέη, δεν φταίμε οι εργαζόμενοι για την κρίση – δεν πληρώνουμε
- ενάντια στα μέτρα λιτότητας που έρχονται από την τρόικα και στα πακέτα λιτότητας της Τουρκίας αντίστοιχα
κοινοί αγώνες, κινήσεις αλληλεγγύης στους αγώνες της μιας και της άλλης κοινότητας, επιτροπές τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπρίων για την πραγματική λύση του κυπριακού.
Η 1η του Σεπτέμβρη ορίστηκε από το γερμανικό κίνημα για την ειρήνη και τις εργατικές συντεχνίες ως παγκόσμια μέρα ειρήνης, στην μνήμη της 1 Σεπτέμβρη 1939, οπότε και έγινε η εισβολή στην Πολωνία από τους Ναζί.
Από τότε γίνονται κάθε χρόνο διαδηλώσεις. Το 1981 τα Ηνωμένα Έθνη παρενέβησαν, καθώς η μέρα αυτή έπαιρνε όλο και περισσότερα εργατικά και διεκδικητικά χαρακτηριστικά και όρισε ως διεθνή μέρα για την ειρήνη την 21η του Σεπτέμβρη.
οι εργαζόμενοι και η αριστερά στην Τουρκία αλλά και σε άλλες χώρες διατήρησαν για πολλά χρόνια την 1η του Σεπτέμβρη σαν παγκόσμια μέρα ειρήνης. Το ίδιο έκαναν και οι τουρκοκύπριοι και τούρκοι κάτοικοι της βόρειας Κύπρου. Από το 2010 η 1η του Σεπτέμβρη έχει υιοθετηθεί και από την αριστερά και τις συντεχνίες των ελληνοκυπρίων και από την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.
Ο εργατικός κα αντιφασιστικός χαρακτήρας της μέρας αυτής είναι σημαντικό να διατηρηθεί. Για αυτό και καλούμε όλους να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις και να γίνει μια μέρα διεκδίκησης και αγώνα.
0 σχόλια :
Post a Comment